Wandelroute Sint-Martens-Latem & Deurle

De Dorpstraat te Deurle

Wandelroute Monumenten en Landschapszorg v.z.w.©

Men verlaat het kerkhof en wandelt langs de ommuurde pastorij (Dorpsstraat nr. 39) rechts de Dorpsstraat in. Deze bakstenen woning werd in 1785 gebouwd door J. Fermont op de plaats van de oude, bouwvallig geworden pastorij uit 1643.

Ruim een eeuw later, in 1894, werd de pastorij aan de linkerzijde vergroot, samen met het optrekken van de afsluitmuur en de toegangspoort.

Het pleintje wordt afgesloten door d'Ouwe Hoeve (Dorpsstraat nr. 48). Deze voormalige herberg draagt deze naam pas sinds 1953. Voorheen was dit gekend als 't Blauw Huys en later als het Oud Gemeentehuis.

Het gebouw kende dan ook meerdere functies. Zo was het herberg, vanaf 1826 school en tussen 1843 en 1854 gemeentehuis en herberg. Gebouwd in 1742 heeft het zijn 19de-eeuwse uitzicht bewaard.

Even verder vindt men links de voormalige herberg en winkeltje Het Land van Nevele (Dorpsstraat nr. 43). Vanaf 1896 werd de naam echter omgevormd en noemde men het voortaan In den Transvaal naar een herbergier die uitgeweken was naar Transvaal. Het gebouw, dat dwars op de straat staat, werd in 1770 opgetrokken, zoals het smeedijzeren uithangteken met huisnaam en jaartal boven de deur verraadt. Achteraan bevat het nog een gedeelte van de oude pastorij.

Men volgt verder de Dorpsstraat tot aan de Muldersdreef. Op de hoek staan rechts de resten van een bijzonder imposante villa (Dorpsstraat nr. 62). La Butte werd in 1909 gebouwd door Henri de Spoelberch, burgemeester van Deurle van 1922 tot 1937.

Het huis is door brand geteisterd, maar men ziet nog het pseudo-vakwerk dat aan de Engelse cottages herinnert en de arduinen staatsietrap met bordes. De fraaie hekstijlen zijn min of meer aan de verwoesting ontkomen. Hun hardstenen volume rust op een licht verbrede sokkel, en loopt enigszins konisch uit naar boven toe. Een kapiteel van Egyptische inspiratie met vierkante deksteen bekroont het geheel. De vier zijvlakken verspringen op de hoeken tegenover elkaar en zijn niet alleen verlevendigd met puntmotieven onder boogjes, maar ook met uitstulpings- en groefversieringen. Deze stijlen kunnen zonder overdrijving een ware microkosmos van de Art Nouveau genoemd worden.

Men slaat rechts de Muldersdreef in en herneemt zo een kort stukje van het traject dat men reeds aflegde.
Verderop is de straat afgezet met oude eiken.